ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Οι παράγοντες που ενοχοποιούνται για την εμφάνισή των παθήσεων της σπονδυλικής στήλης είναι, μεταξύ άλλων, η καθιστική ζωή, η αύξηση του σωματικού βάρους, η έλλειψη άσκησης, η πολύωρη εργασία, η ηλικία αλλά και η απασχόληση σε μεγαλύτερη ηλικία λόγω οικονομικής ανάγκης.

Η αιτιοπαθολογία των προβλημάτων στην σπονδυλική στήλη μπορεί να περιλαμβάνει καταστάσεις όπως:

• Οστεοπόρωση
• Προβλήματα του δίσκου
• Φλεγμονώδεις καταστάσεις
• Γενικευμένη νόσος (π.χ αγκυλοποιητική σπονδυλαρθρίτιδα )
• Σπονδυλόλυση – σπονδυλολίσθηση
• Πρόβλημα στις ιερολαγονίες αρθρώσεις
• Οστεοαρθρίτιδα
• Κάταγμα

Ο εξοπλισμός του Mediterraneo Hospital (υπερσύγχρονα διεγχειρητικά απεικονιστικά μηχανήματα, O-ARM, ρομποτική, μικροσκόπιο), σε συνδυασμό με την άρτια επιστημονική κατάρτιση των χειρούργων του τμήματος της σπονδυλικής στήλης καθιστούν ικανά να αντιμετωπίσουν κάθε είδους πρόβλημα της σπονδυλικής στήλης και να μειώσουν σημαντικά τους χρόνους αποκατάστασης.

Η φυσικοθεραπευτική παρέμβαση είναι μια διαδικασία, κατά την οποία ο ασθενής διδάσκεται τη σωστή λειτουργία του σώματος του και πως θα αυξήσει βαθμιαία τις δυνατότητές του, μέσω της άσκησης.

Στο τμήμα φυσικοθεραπείας του Mediterraneo Hospital στόχος μας είναι να τελειοποιήσουμε τη λειτουργικότητα του ασθενή και να αναδείξουμε την πετυχημένη επέμβαση του χειρουργού, να αποτρέψουμε την υποτροπή και να εξασφαλίσουμε την ασφαλή επιστροφή του ασθενή στο σπίτι του και τις καθημερινές του δραστηριότητες. Αυτό επιτυγχάνεται με τη χρήση σύγχρονων πρωτοκόλλων αποκατάστασης και την συνεχή συνεργασία με τον χειρουργό.

Στόχος της φυσικοθεραπευτικής μας παρέμβασης είναι:

• Η ασφάλεια μετά το χειρουργείο με την εκμάθηση της σωστής στάσης του ασθενή στην κλίνη και της ασφαλούς έγερσης του από αυτήν.
• Η επανεκπαίδευση της βάδισης με την χρήση του κατάλληλου κηδεμόνα, προσαρμοσμένου στις ανάγκες του ασθενή.
• Η άμεση κινητοποίηση του ασθενή και η υπόδειξη των κινήσεων που θα πρέπει να αποφεύγονται.
• Η βελτίωση της ιδιοδεκτικότητας και η ισορροπημένη μυϊκή ενδυνάμωση, μέσω ολοκληρωμένων προγραμμάτων μυϊκής αποκατάστασης.
• Η σταδιακή ανεξαρτητοποίηση του ασθενή.
• Η εκπαίδευση σε θέματα εργονομίας στην καθημερινότητα και την εργασία.

Βασίλειος Σακελλαρίου, Χειρουργός Ορθοπεδικός – Τμήμα Ισχίου & Γόνατος, Mediterraneo Hospital

Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια πάθηση που οφείλεται στην προοδευτική εκφύλιση του χόνδρου των αρθρώσεων. Επηρεάζει σημαντικά τις καθημερινές δραστηριότητες των ασθενών και υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής τους λόγω του πόνου και του περιορισμού των κινήσεων στην άρθρωση που έχει πάσχει.

Η θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου στα αρχικά στάδια της νόσου γίνεται συντηρητικά. Τα διαθέσιμα φάρμακα (παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη, υαλουρονικό κ.λπ.) βοηθούν στον περιορισμό του πόνου, αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να την αναστρέψουν. Σε συνεργασία με το ιατρείο πόνου μας μπορούν σε επιλεγμένους ασθενεις να εφαρμοσθούν και ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές όπως χρήση ραδιοσυχνοτήτων σε συγκεκριμένα νεύρα σαφέστατα πιο αποτελεσματικές . Στα τελικά στάδια της νόσου (βαρειά προχωρημένη αρθρίτιδα) και όταν έχει αποτύχει η αποτελεσματικότητα της συντηρητικής αγωγής, η ολική αρθροπλαστική ισχίου αποτελεί τη θεραπεία εκλογής.

Η ολική αρθροπλαστική  του ισχίου, είναι μια απόλυτα επιτυχημένη και ασφαλής επέμβαση που περιλαμβάνει τη χειρουργική αντικατάσταση των φθαρμένων αρθρικών επιφανειών με μια νέα τεχνητή άρθρωση. Τα τελευταία χρόνια, η επέμβαση της αρθροπλαστικής ισχίου, έχει να επιδείξει σημαντικά βήματα εξέλιξης ως προς τη χειρουργική τεχνική με την οποία εφαρμόζεται, την ποιότητα και ανθεκτικότητα των υλικών (εμφυτευμάτων) στο χρόνο, αλλά και ως προς την καλύτερη διαχείριση της μετεγχειρητικής αναλγησίας και την υιοθέτηση νέων πρωτοκόλλων ταχύτερης αποκατάστασης (fast track).

Τα συγκεκριμένα πρωτόκολλα απαιτούν τη συνεργασία μιας θεραπευτικής ομάδας, που περιλαμβάνει τον ορθοπαιδικό χειρουργό, τον αναισθησιολόγο και το φυσικοθεραπευτή. Ο συντονισμός της θεραπευτικής ομάδας είναι πολύ σημαντικός για την σωστή προ-εγχειρητική ενημέρωση και εκπαίδευση του ασθενούς, τη διαχείριση του περιεγχειρητικού πόνου και την επιτάχυνση της διαδικασίας φυσικής αποκατάστασης του ασθενούς που έχει υποβληθεί σε μια επέμβαση ολικής αρθροπλαστικής.

Συγκεκριμένα οι ασθενείς που πρόκειται να υποβληθούν σε επέμβαση ολικής αρθροπλαστικής ισχίου:

1. Ενηρώνονται λεπτομερώς για την επέμβαση
2. Μαθαίνουν τι πρέπει να περιμένουν κατά την μετεγχειρητική περίοδο
3. Διδάσκονται πως μπορούν να αποφύγουν τους πιθανούς κινδύνους
4. Εκπαιδεύονται προεγχειρητικά για τη βελτίωση της φυσικής τους κατάστασης και του εύρους κίνησης των αρθρώσεων καθώς και για τη μυική τους ενδυνάμωση
5. Εισάγονται σε ειδικά προγράμματα διατροφής

Από χειρουργικής πλευράς

6. Γίνεται εφαρμογή αναίμακτων ελάχιστα επεμβατικών χειρουργικών τεχνικών (MIS) δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στην αποφυγή τραυματισμού των ιστών κατά τη διάρκεια της επέμβασης
7. Γίνεται προσπάθεια εξατομίκευσης της χειρουργικής θεραπείας προσαρμοσμένης στις ανάγκες και ιδιαιτερότητες του προβλήματος του κάθε ασθενούς

Από αναισθησιολογικής πλευράς γίνεται:

8. εκτίμηση και διαβάθμιση του περιεγχειρητικού τους πόνου
9. ανάλογη τροποποίηση της χορηγούμενης διεγχειρητικής και μετεγχειρητικής αναλγησίας
10. χρήση νεότερων φαρμάκων και τεχνικών αναισθησίας που συμβάλλουν στην επίτευξη υψηλού επιπέδου αναλγησίας και δυνατότητα κινητοποίησης του ασθενούς άμεσα μετά την επέμβαση.

Τα πρωτόκολλα ταχείας αποκατάστασης μετά από ολική αρθροπλαστική ισχίου είναι ευρέως διαδεδομένα στις ΗΠΑ αλλά και σε πολλές χώρες της Ευρώπης και συνδυάζουν άριστα κλινικά αποτελέσματα, ταχεία λειτουργική αποκατάσταση των ασθενών και σημαντικά μικρότερο χρόνο παραμονής στο νοσοκομείο. Η εφαρμογή τέτοιου είδους θεραπευτικών πρωτοκόλλων ταχείας αποκατάστασης πρέπει βέβαια να προσαρμόζεται στις δυνατότητες του κάθε συστήματος υγείας.

Η εφαρμογή τέτοιων πρωτοκόλλων ταχείας αποκατάστασης (fast-track) πραγματοποιείται με απόλυτη επιτυχία στο νοσοκομείο Mediterraneo και συγκεκριμένα στην Ορθοπαιδική Κλινική Ισχίου – Γόνατος, υπό τη Διεύθυνση των Ορθοπαιδικών Χειρουργών Dr. Β.Ι. Σακελλαρίου και Dr. Π.Ν Νταγιόπουλου σε συνεργασία με την αναισθησιολογική – αλγολογική ομάδα της Κας Τ. Δήμου και την υποστήριξη του εξειδικευμένου φυσιοθεραπευτικού team του Νοσοκομείου.

Ευγενία Ηλιάδου, Διατροφολόγος – Κλινική Διαιτολόγος, Mediterraneo Hospital

Η πιο σημαντική περίοδος της ζωής κάθε γυναίκας είναι αδιαμφισβήτητα αυτή της εγκυμοσύνης. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης οι διατροφικές απαιτήσεις του γυναικείου σώματος διαφοροποιούνται πολύ, με σκοπό την επαρκή παροχή ενέργειας και θρεπτικών συστατικών στο αναπτυσσόμενο έμβρυο.

Τα ‘απαραίτητα λιπαρά οξέα’, αυτά δηλαδή που δεν μπορεί να συνθέσει από μόνος του ο οργανισμός, παίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην εγκυμοσύνη.  Τα απαραίτητα λιπαρά οξέα είναι τα γνωστά σε όλους μας ως ‘ωμέγα 3 λιπαρά οξέα (Ω3)’.

Αυτά αποτελούνται από το ALA (α- λινολεϊκό οξύ), το EPA (εικοσιπεντανοϊκό οξύ) και το DHA (δεκαεξαενοϊκό οξύ). Το DHA παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο σε αυτή τη μεταβατική περίοδο. Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα πώς ξεκίνησε το ενδιαφέρον των επιστημόνων, σχετικά με τις ευεργετικές ιδιότητες των Ω3 λιπαρών, για την περίοδο της εγκυμοσύνης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 επιστήμονες παρατήρησαν, ότι τα νεογέννητα από τα νησιά Faroe στη Βόρεια Ευρώπη γεννιόντουσαν βαρύτερα συγκριτικά με αυτά στη Δανία. Επίσης, η διάρκεια της κύησης ήταν μεγαλύτερη στις γυναίκες των νησιών Faroe από τις γυναίκες στη Δανία. Από την ίδια μελέτη προέκυψε ότι μία αύξηση της λήψης των Ω3 λιπαρών οξέων κατά 20%, αύξησε κατά 6 ημέρες τη διάρκεια της κύησης. Μία σημαντική διαφορά μεταξύ των γυναικών στη Δανία και στα νησιά Faroe που παρατηρήθηκε, ήταν η διατροφή τους.

Στα νησιά Faroe ήταν σημαντικά υψηλότερη η κατανάλωση τροφών πλούσιων σε ωμέγα 3 λιπαρά οξέα συγκριτικά με τη δίαιτα στη Δανία. Οι επιστήμονες στη συνέχεια κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η επαρκής κατανάλωση Ω3 λιπαρών οξέων συνδέεται σημαντικά με την έκβαση της κύησης, ως προς τους παράγοντες που περιγράφονται παραπάνω.

Η πιο πάνω μελέτη ήταν μόνο η αρχή σε μια σειρά επιστημονικών μελετών που θα ακολουθήσουν.

 Ωφέλιμα για τη μητέρα και το βρέφος

Η συμπληρωματική λήψη ωμέγα 3 λιπαρών οξέων, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, παρέχει σημαντικά οφέλη στην ανάπτυξη του βρέφους αλλά και στην μητέρα όπως θα δούμε παρακάτω.

Πιο συγκεκριμένα, επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι η αυξημένη πρόσληψη DHA στην εγκυμοσύνη, παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και της όρασης στο βρέφος. Επιπρόσθετα, μελέτες με συμπληρωματική χορήγηση Ω3 με DHA κατά την κύηση και το θηλασμό,  ανέφεραν σημαντική αύξηση και στην περίμετρο του κεφαλιού. Επίσης, οι γυναίκες που κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είχαν αυξημένα επίπεδα DHA στο αίμα, παρατηρήθηκε ότι τα μωρά τους εκδήλωναν καλύτερη ποιότητα στον ύπνο.

Το τελευταίο μαζί και με άλλα στοιχεία υποδηλώνουν ότι ικανοποιητικές λήψεις DHA στην εγκυμοσύνη παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του νευρικού συστήματος του βρέφους. Στοιχεία δείχνουν ότι ακόμη και πριν τη σύλληψη, επαρκείς λήψεις  Ω3 συνδέονται με καλύτερη ανάπτυξη του εμβρύου και μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης πρόωρου τοκετού.

Τα Ω3 όμως είναι σημαντικά ακόμη και για την ίδια τη μητέρα. Μελέτες δείχνουν να βοηθούν στην καλή σωματική, αλλά και ψυχική, υγεία της μητέρας. Η κατάθλιψη που δημιουργείται σε πολλές γυναίκες μετά τη γέννα, συνδυάζεται με χαμηλά επίπεδα Ω3 λιπαρών οξέων.

 Διαιτητικές Πηγές – Δοσολογία

Τα Ω3 λιπαρά οξέα δεν μπορούν να συντεθούν από τον οργανισμό και για το λόγο αυτό είναι απαραίτητη η λήψη τους μέσω της διατροφής. Βρίσκονται στα λιπαρά ψάρια (σαρδέλες, σολωμός, πέστροφα, φρέσκος μπακαλιάρος), τους ξηρούς καρπούς, τους σπόρους (σημαντική διαιτητική πηγή είναι ο λιναρόσπορος), αλλά και στα έλαιά τους.

Η τυπική δυτικού τύπου διατροφή είναι συχνά ελλιπής σε ωμέγα 3 λιπαρά οξέα και ιδίως σε DHA. Τα θαλασσινά έχουν σημαντική περιεκτικότητα σε Ω3 λιπαρά οξέα αλλά λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε υδράργυρο, καλό είναι να αποφεύγονται κατά τη διάρκεια της κύησης.

Η συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη Ω3 λιπαρών οξέων κατά τη διάρκεια της κύησης μπορεί να ληφθεί από τη διατροφή αλλά και μέσω διατροφικών συμπληρωμάτων. Για το λόγο αυτό, κυκλοφορούν στην αγορά πολυβιταμινούχα σκευάσματα που περιέχουν Ω3 λιπαρά στην σωστή δοσολογία για της ανάγκες της εγκυμοσύνης.

Ευγενία Ηλιάδου, Διατροφολόγος – Κλινική Διαιτολόγος Mediterraneo Hospital

Μιχαήλ Κωνσταντινίδης, Κλινικός Διαιτολόγος – Επιστημονικός Συνεργάτης Mediterraneo Hospital

Το παγωτό αποτελεί μία από τις αγαπημένες διατροφικές συνήθειες του καλοκαιριού, μιας και συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά ενός γλυκού και συνάμα δροσιστικού επιδορπίου. Συνδυάζει ποικιλία θρεπτικών συστατικών, συναντάται σε διάφορες γεύσεις και σερβίρεται με διάφορους τρόπους, δημιουργώντας ακαταμάχητους γευστικούς συνδυασμούς (παγωτό με φρέσκα φρούτα, με ξηρούς καρπούς, με σοκολάτα, με γλυκό του κουταλιού κλπ). Το παγωτό είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στα παιδιά, όπως και όλα τα γλυκά τρόφιμα εξάλλου, εξ’ου και θα είχε ιδιαίτερο νόημα να αξιολογήσουμε τόσο τη θρεπτικότητά του όσο και την ασφάλειά του, σε σχέση με διάφορα συστατικά που πιθανόν να περιέχει και τα οποία να είναι επικίνδυνα για την υγεία.

Πριν απ’όλα, όμως, ας κάνουμε μια ιστορική αναδρομή. Το παγωτό λέγεται πως έχει τις ρίζες του στην αρχαία Βαβυλώνα, όπου πάγωναν γλυκίσματα, τοποθετώντας τα σε χιόνι και πάγο. Το 13ο αιώνα, ο θαλασσοπόρος Marco Polo έφερε πίσω στην Ιταλία συνταγές για γρανίτες από τα ταξίδια του στην Ασία. Με αυτό τον τρόπο, οι συνταγές αυτές διαδόθηκαν και στην υπόλοιπη Ευρώπη, φτάνοντας περίπου στο 1700, όταν και άρχισαν να πωλούνται τα πρώτα παγωτά. Το 1851 δημιουργήθηκε η πρώτη βιομηχανία παραγωγής παγωτού στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ, από τον Jacob Fussell.

Πρώτες ύλες

Οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ενός παγωτού-ανάλογα πάντα βέβαια και με το είδος του παγωτού-είναι το γάλα, τα αυγά, το βούτυρο, η ζάχαρη, η σοκολάτα, το κακάο, η κρέμα γάλακτος, τα φρούτα και οι χυμοί φρούτων, ξηροί καρποί, διάφορα σιρόπια, γλυκαντικές ουσίες, γαλακτωματοποιητές, σταθεροποιητές και άλλα χημικά πρόσθετα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, για λόγους χαμηλού κόστους, ένα παγωτό μπορεί να περιέχει και υδρογονωμένα φυτικά έλαια, όπως το φοινικέλαιο ή το έλαιο ινδικής καρύδας. Μεταξύ αυτών, το γάλα σε οποιαδήποτε μορφή του (νωπό πλήρες, νωπό αποβουτυρωμένο, σκόνη πλήρους ή αποβουτυρωμένου γάλακτος, συμπυκνωμένο πλήρες ή αποβουτυρωμένο) αποτελεί το κύριο συστατικό οποιουδήποτε παγωτού.

Θρεπτική αξία

Η θρεπτική αξία του παγωτού εξαρτάται από το είδος των πρώτων υλών που περιέχει. Η σύσταση του παγωτού καθορίζει και τη θερμιδική του αξία, καθώς 100g προϊόντος μπορεί να αποδίδουν από 75-240 θερμίδες, ανάλογα με τη σύνθεση και την αναλογία πρώτων υλών σε αυτό.
Το παγωτό μπορεί να αποτελέσει πηγή λήψης ποικίλων θρεπτικών συστατικών, όπως πρωτεϊνών, λίπους, υδατανθράκων, βιταμινών, μετάλλων και ιχνοστοιχείων. Από το γάλα του παγωτού λαμβάνουμε τις υψηλής βιολογικής αξίας πρωτεϊνες του γάλακτος (πρωτεϊνες ορού γάλακτος, καζεϊνες), από τις διάφορες γλυκαντικές ουσίες και τη λακτόζη του γάλακτος λαμβάνουμε υδατάνθρακες και από το λίπος του γάλακτος λαμβάνουμε τόσο ‘καλό’ λίπος, όπως το συζευγμένο λινολεϊκό οξύ (CLA) όσο και ‘κακό’ λίπος, δηλαδή κορεσμένο λίπος. Το παγωτό αποτελεί επίσης εξαιρετική πηγή λιποδιαλυτών βιταμινών (A, D, E), ασβεστίου και φωσφόρου και ορισμένων υδατοδιαλυτών βιταμινών (C, B1, B2, B6, B12). Συνολικά το παγωτό αποτελεί πηγή θρεπτικών συστατικών απαραίτητων για την ανάπτυξη και τη σωστή λειτουργία του οργανισμού.
Από την άλλη πλευρά, η υψηλή θερμιδική του αξία μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του σωματικού βάρους, επομένως θα πρέπει να καταναλώνεται με μέτρο (1-2 φορές/εβδομάδα) και να αποφεύγεται τελείως από άτομα με υψηλό σωματικό βάρος. Επιπλέον, το υψηλό του περιεχόμενο σε γλυκαντικές ουσίες και κορεσμένο λίπος, μπορεί να οδηγήσει σε τερηδόνα και υψηλές τιμές χοληστερόλης αντίστοιχα. Τέλος, η παρουσία χημικών προσθέτων, ιδιαίτερα στις light εκδόσεις παγωτού (0%, 0%+0%), για τα οποία η νομοθεσία τροφίμων δεν έχει καταλήξει ως προς την ασφάλειά τους, υποβαθμίζει τη θρεπτική του αξία.

Βιομηχανοποιημένο παγωτό ή παγωτό χύμα

Η παρουσία των προαναφερθέντων πρώτων υλών στα παγωτά καθορίζεται και πρέπει να καθορίζεται από τον Κώδικα Τροφίμων και Ποτών και από τον Ενιαίο Φορέα Ελέγχου Τροφίμων. Δυστυχώς όμως, ακόμα και σήμερα η ποιότητα και η ασφάλεια κατανάλωσης ενός παγωτού τίθεται υπό αμφισβήτηση, μιας και υπάρχουν αρκετά κενά στη νομοθεσία τους. Πιο συγκεκριμένα, στα παγωτά του εμπορίου δεν αναγράφεται πολλές φορές η παρουσία ή μη υδρογονωμένων φυτικών λιπαρών, τα οποία λόγω του υψηλού περιεχομένου τους σε κορεσμένα και trans λιπαρά οξέα, είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικά για την καρδιαγγειακή κυρίως υγεία. Επιπλέον, δεν καθορίζεται η μορφή του γάλακτος (νωπό πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά γάλα ή επεξεργασμένη χωρίς θρεπτική αξία σκόνη γάλακτος) που χρησιμοποιείται και εάν τα φρούτα που προστίθενται είναι νωπά ή κατεψυγμένα.

Οι ‘ειδικοί’ του παγωτού συστήνουν να προτιμάτε την κατανάλωση βιομηχανοποιημένων καλής ποιότητας παγωτών (όχι επιδόρπια παγωτού ή παγωμένα γλυκίσματα) αρκεί να πληρούνται οι παρακάτω προϋποθέσεις:

• Η ετικέτα να αναγράφει ως πρώτο συστατικό το γάλα, μετά κάποιο άλλο φρέσκο συστατικό (φρούτα, κακάο κλπ) και οι προσθήκες τεχνητών ουσιών γεύσης και αρώματος (χημικά πρόσθετα) να είναι όσο το δυνατόν λιγότερες
• Η υφή του παγωτού να είναι στερεή και όχι γιαουρτώδης
• Το σχήμα του παγωτού να μην είναι αλλοιωμένο
• Το χαρτί συσκευασίας να μην είναι υγρό, σκισμένο ή κολλημένο πάνω στο παγωτό
• Να μην περιέχει ίζημα ή να θρυμματίζεται σε μικρά κομμάτια
• Να μην περιέχει μικροκρυστάλλους (δείγμα απόψυξης και επανακατάψυξης)
• Να μην έχει περίεργη οσμή ή γεύση
• Να φυλάσσεται σε καταψύκτη θερμοκρασίας -18ο C, ο οποίος θα περιέχει μόνο παγωτά
• Να μην είναι εκτεθειμένο στον ήλιο

Εν κατακλείδι, τα παγωτά είναι αξιοπρεπή προϊόντα τα οποία μπορούμε να απολαμβάνουμε με μέτρο, χωρίς να κάνουμε υπερβολές. Τα παιδιά μπορούν να καταναλώνουν παγωτά 1-2 φορές την εβδομάδα, είτε σαν επιδόρπιο είτε σαν σνακ, ποτέ όμως ως αντικατάσταση ενός κύριου γεύματος. Είναι προτιμότερο να παρασκευάζουμε το δικό μας παγωτό ή να προμηθευόμαστε χύμα παγωτό από αξιόπιστα ζαχαροπλαστεία. Σε αντίθετη περίπτωση, τα καλής ποιότητας βιομηχανοποιημένα παγωτά και ιδιαίτερα οι γρανίτες και τα παγωτά σορμπέ, αποτελούν εξαιρετικές επιλογές για μια γευστική απόλαυση πλούσια σε ωφέλιμα θρεπτικά συστατικά και με λίγες θερμίδες.

Η φυσικοθεραπεία παίζει σημαντικό ρόλο στο κομμάτι της αποκατάστασης των νευρολογικών παθήσεων και των κακώσεων του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος. Ανάμεσα στις νευρολογικές παθήσεις που αντιμετωπίζονται είναι η σκλήρυνση κατά πλάκας και η νόσος του Parkinson, ενώ εφαρμόζονται και πρωτόκολλα αποκατάστασης για κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και αιμορραγικό ή ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Το τμήμα φυσικοθεραπείας, προσεγγίζοντας εξατομικευμένα και ολιστικά κάθε περιστατικό, αναλαμβάνει να ξεκινήσει το πρόγραμμα της αποκατάστασης του ασθενή, σε συνεργασία με τα υπόλοιπα τμήματα του Νοσοκομείου, τους θεράποντες ιατρούς, τους χειρουργούς, τους διατροφολόγους και τους ψυχολόγους.

Πριν την εφαρμογή του προγράμματος, λαμβάνεται το ιατρικό ιστορικό του ασθενή και συναξιολογούνται η παρούσα κατάστασή του, τα ιατρικά δεδομένα από τα άλλα τμήματα και οι επιθυμητοί στόχοι.

Αφού πρώτα εξασφαλιστεί η σωστή και ανεμπόδιστη αναπνοή και η σωστή θέση του σώματος του ασθενούς, ξεκινά η φυσικοθεραπευτική του αποκατάσταση και μάλιστα από τις πρώτες μετεγχειρητικές ώρες με κινησιοθεραπεία και ειδικές τεχνικές που απαντούν στην εκάστοτε πάθηση. Όταν είναι αναγκαίο, γίνεται και χρήση τεχνικού εξοπλισμού, ηλεκτροθεραπείας, ορθοτικών μηχανημάτων και κατασκευών κινητοποίησης.

Επιγραμματικά, στο πλάνο αποκατάστασης θα μπορούσαν να σημειωθούν τα εξής:

• Σωστή αναπνευστική λειτουργία (εξειδικευμένες κινήσεις έκπτυξης πνευμόνων, απόχρεμψη, ανεμπόδιστη αναπνευστική λειτουργία μέσω αναρροφήσεων των βρογχικών εκκρίσεων.)
• Σωστή τοποθέτηση του σώματος του ασθενή (αποφυγή ρικνώσεων μυών και τενόντων, αποφυγή υποποδίας άκρου ποδός, αποφυγή συγκάμψεων)
• Διατήρηση ή και βελτίωση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων (διατάσεις, κατασκευές ακινητοποίησης και υποστήριξης)
• Καταστολή και αποφυγή διαφόρων παθολογικών αντανακλαστικών όπου αυτά συναντώνται, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούν στην κακή στάση του σώματος του ασθενή συγκάμψεις, πρότυπα καμπτικά ή εκτατικά
• Μυϊκή ενδυνάμωση
• Ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας, δηλαδή εξειδικευμένες τεχνικές για τη βελτίωση της νευρομυϊκής συναρμογής με αποτέλεσμα να κάνουμε «εξυπνότερο» μυϊκό σύστημα που αντιδρά ταχύτερα και σωστότερα ώστε να προλαμβάνει κακώσεις μυοτενοντίου πετάλου και αρθρώσεων
• Βελτίωση ισορροπίας
• Επανεκπαίδευση βάδισης δηλαδή προσπάθεια να φέρουμε τη βάδιση όσο πιο κοντά στη φυσιολογική γίνεται, εξαλείφοντας παθολογικά πρότυπα ή εκπαιδεύοντας τον ασθενή στη σωστή χρήση του κατάλληλου βοηθήματος.
• Οδηγίες και ασκησιολόγιο για το μετεγχειρητικό διάστημα μετά τη νοσηλεία (καθημερινό εξατομικευμένο πρόγραμμα εξάσκησης του ασθενή)
• Επανένταξη στο κοινωνικό και εργασιακό περιβάλλον: Σε συνεργασία με τα άλλα τμήματα του νοσοκομείου γίνεται εκπαίδευση του ασθενή στο χώρο διαμονής και εργασίας του, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα της κινητικής του κατάστασης, διαμορφώνοντας με τέτοιο τρόπο το περιβάλλον γύρω του που θα του διασφαλίζει όσο το δυνατόν πιο άνετη ζωή.

Το Τμήμα Φυσικοθεραπείας του Mediterraneo Hospital βρίσκεται πάντα δίπλα στον ασθενή, τόσο κατά τη διάρκεια της αποκατάστασής του, όσο και μετά από αυτή και είναι πάντα σε επικοινωνία μαζί του για οποιαδήποτε απορία ή καθοδήγηση πάνω στις νέες τεχνικές αποκατάστασης.

Η διαρκής ενημέρωση και εκπαίδευση του προσωπικού του Τμήματος συντελεί στην εξειδικευμένη υποστήριξη, σύμφωνα με τα ισχύοντα διεθνή επιστημονικά πρότυπα.

Η συμμετοχή του πληθυσμού σε διάφορες αθλητικές δραστηριότητες έχει αυξηθεί σημαντικά τις  τελευταίες δεκαετίες. Η πλειονότητα των αθλητικών κακώσεων αφορά το μυοσκελετικό και το νευρικό σύστημα, ενώ συμμετέχουν σε σημαντικό βαθμό και τα άλλα συστήματα.

Τα τελευταία χρόνια οι προσπάθειες των επιστημόνων όλων των ειδικοτήτων που εμπλέκονται στην αποκατάσταση των ορθοπεδικών τραυματισμών ή των αθλητικών κακώσεων έχει ενταθεί και προτείνονται συνεχώς νέες  χειρουργικές τεχνικές και μέθοδοι όπως και νέα πρωτόκολλα αποκατάστασης για την ταχύτερη και ασφαλέστερη επιστροφή του ασθενή ή αθλητή στα προ του τραυματισμού επίπεδα. Οι πιο συχνοί τραυματισμοί χωρίζονται κυρίως σε τρείς μεγάλες κατηγορίες:

• Τις μεταβολικές νόσους (οστεοπόρωση)
• Τις εκφυλιστικές αρθροπάθειες (πρωτοπαθής – δευτεροπαθής οστεοαρθρίτιδα)
• Τις αθλητικές κακώσεις (ρήξη συνδέσμων και τενόντων, κατάγματα κτλ).

Το τμήμα φυσικοθεραπείας του Mediterraneo Hospital είναι κοντά στον ασθενή ή αθλητή από τις πρώτες μετεγχειρητικές ώρες, ώστε να βοηθήσει στην πρώιμη κινητοποίηση του άνω και του κάτω άκρου με στόχο να αποφευχθούν οι μυϊκές ατροφίες και να περιοριστούν τα ελλείμματα στο εύρος κίνησης των αρθρώσεων.

Αυτό επιτυγχάνεται με την άρτια επιστημονική εκπαίδευση του τμήματος φυσικοθεραπείας πάντα σε συνεννόηση με τον χειρουργό ορθοπεδικό, αλλά και το σύγχρονο φυσικοθεραπευτικό εξοπλισμό που διαθέτουμε (CPM, TENS, ηλεκτρομυϊκός ερεθισμός ).

Στηριζόμαστε σε σύγχρονα πρωτόκολλα αποκατάστασης με στόχο τα εξής:

• Μυϊκή ενδυνάμωση (εξειδικευμένες ασκήσεις προσαρμοσμένες στον κάθε ασθενή)
• Βελτίωση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων (διατάσεις )
• Επανεκπαίδευση βάδισης (με κατάλληλο βοηθητικό μέσο βάδισης)
• Βελτίωση της ισορροπίας (εξειδικευμένες ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας)
• Οδηγίες και ειδικό ασκησιολόγιο για το μετεγχειρητικό διάστημα μετά την νοσηλεία.

Το τμήμα φυσικοθεραπείας του Mediterraneo Hospital ενημερώνεται συνεχώς για τις εξελίξεις στην σύγχρονη χειρουργική ορθοπεδική παρακολουθώντας εγχώρια και διεθνή συνέδρια με σκοπό να προσφέρει εξειδικευμένη υποστήριξη – αντιμετώπιση – αποκατάσταση σε κάθε είδους ορθοπεδικό ή αθλητικό τραυματισμό.

Μιχάλης Ν. Βοργιάς M.D.,F.A.C.S, Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής Mediterraneo Hospital
Πηγή: http://www.sweetblog.gr

H αναζήτηση νέων μεθόδων αναίμακτης χειρουργικής, με μικρή τομή, που μειώνει τις όποιες παρενέργειες, τον πόνο και ταυτόχρονα δίνει τη δυνατότητα στον ασθενή να επιστρέψει το συντομότερο στα καθήκοντά του, είναι ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της σύγχρονης χειρουργικής.

Το πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία, στο Πανεπιστημιακό Ερευνητικό Κέντρο Χειρουργικής στο Στρασβούργο, (IRCAD – ΕΙΤ), σεμινάριο στο οποίο παρουσιάσθηκαν δύο σύγχρονες μέθοδοι διαπρωκτικής χειρουργικής, της κύστεως κόκκυγος και των όγκων του ορθοσιγμοειδούς. Το sweetblog.gr, ήταν εκεί και παρουσιάζει τις δύο αυτές μεθόδους. Στο Ευρωπαϊκό Εκπαιδευτικό Κέντρο συναντήσαμε και τον κ. Μιχάλη Βοργιά, MDFACS, Διευθυντή Χειρουργικής Κλινικής στο «Mediterraneo Hospital», Γενικό Χειρουργό που είναι εξειδικευμένος και στη Λαπαροσκοπική Χειρουργική.

Ο κ.Βοργιάς επισημαίνει ότι με τη νέα μέθοδο ΤΕΟ ( Transanal Endoscopic Operations ), που παρουσιάσθηκε, αντιμετωπίζονται οι διαπρωτικοί πολύποδες και όγκοι και μάλιστα με συμβατικά ενδοσκοπικά εργαλεία . Με την ελάχιστα επεμβατική αυτή μέθοδο οι χειρουργοί παχέος εντέρου και πρωκτού αφαιρούν πιο εύκολα καλοήθεις πρωκτικούς πολύποδες, όγκους και μορφώματα.

Η δεύτερη μέθοδος VAAFT ( Video-Assisted Anal Fistula Treatment) αφορά την αφαίρεση των περιεδρικών συριγγίων που προκαλούνται από την φλεγμονή και την απόφραξη του εκφορητικού πόρου των περιπρωκτικών αδένων. Ακόμη και εάν το ύψος του συρριγγώδους πόρου περιλαμβάνει σημαντικό τμήμα από τον σφιγκτηριακό μηχανισμό, η επέμβαση γίνεται πιο εύκολα και σχεδόν αναίμακτα.

Οι λαπαροενδοσκοπικές αυτές τεχνικές, οι οποίες συνδυάζουν την ελάχιστη παρέμβαση, μέσω φυσικής οπής, με την ακρίβεια της εκτομής υπό οπτικό έλεγχο και οι οποίες αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο της σύγχρονης Ελάχιστα Επεμβατικής Χειρουργικής.

Αναπτύχθηκαν και εφαρμόζονται, με στόχο να εξασφαλίσουν μία, πιο ανώδυνη, ταχύτατη και χωρίς τομές, χειρουργική θεραπεία, επιτρέποντας έτσι στον ασθενή να επιστρέψει στις καθημερινές του δραστηριότητες άμεσα και ανώδυνα.

Μερικά από τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν και οι δύο νέες μέθοδοι είναι:

• Ο χειρουργός μπορεί να φτάσει με καλύτερη ορατότητα και ακρίβεια βαθειά μέσα στο ορθό
• Απουσία χειρουργικής τομής
• Ελάχιστη αιμορραγία
• Ελάχιστες επιπλοκές και επίπτωση σε φλεγμονές
• Απουσία κινδύνου μετεγχειρητικού ειλεού
• Μικρότερη παραμονή στο νοσοκομείο
• Ταχύτερη επάνοδος στις καθημερινές δραστηριότητες.

Μιχάλης Ν. Βοργιάς M.D.,F.A.C.S, Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής Mediterraneo Hospital
Πηγή: http://www.iatronet.gr

Οι «καούρες» είναι ένα από τα συμπτώματα της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Πώς αντιμετωπίζεται η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και πότε καταλαβαίνουμε ότι θα πρέπει να οδηγηθούμε στο χειρουργείο;

Με τον όρο «καούρα» περιγράφουμε συνήθως ευρύ φάσμα συμπτωμάτων στο πεπτικό σύστημα και αρκετές φορές προσδιορίζουμε με αυτόν, λανθασμένα, τη δυσπεψία. Για να είμαστε όμως ακριβείς, σύμφωνα με τους ιατρικούς όρους, οι «καούρες» είναι ένα από τα συμπτώματα της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης.

Τα οξέα του στομάχου παλινδρομούν από το στομάχι στον οισοφάγο. Για αυτό και η «καούρα» περιγράφεται σαν ένα οξύ αίσθημα καψίματος στην περιοχή μεταξύ των πλευρών ή ακριβώς κάτω από τον αυχένα. Πολλοί ενήλικες εμφανίζουν αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα τουλάχιστον μία φορά τον μήνα. Άλλα συμπτώματα που μπορεί να συνδέονται με τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, είναι οι έμετοι, η δυσκολία στην κατάποση και ο χρόνιος βήχας ή ακόμη και το άσθμα.

Τι είναι η γαστροoισοφαγική παλινδρόμηση;
Η τροφή «ταξιδεύει» από το στόμα στο στομάχι μέσω ενός σωλήνα, το γνωστό μας οισοφάγο. Στο χαμηλότερο τμήμα του οισοφάγου υπάρχει ένας μικρός μυώδης δακτύλιος, ο οποίος ονομάζεται κατώτερος οισοφαγικός σφιγκτήρας (ΚΟΣ). Ο Κατώτερος Οισοφαγικός Σφιγκτήρας ενεργεί σαν μία μονόδρομη βαλβίδα, επιτρέποντας στην τροφή να περνά μέσα από το στομάχι. Κανονικά, ο ΚΟΣ κλείνει αμέσως μετά την κατάποση για να αποτρέψει την παλινδρόμηση των υγρών του στομάχου, τα οποία έχουν υψηλή περιεκτικότητα οξέων. Η Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση εμφανίζεται όταν ο ΚΟΣ δεν λειτουργεί σωστά επιτρέποντας στα οξέα να κυλήσουν προς τα πίσω και να κάψουν το κατώτερο τμήμα του οισοφάγου. Αυτό ερεθίζει τον οισοφάγο, προκαλώντας καούρες και ενδεχομένως βλάβη στον οισοφάγο.
Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με αδύνατο σφιγκτήρα (ΚΟΣ). Σε άλλους, λιπαρές και πικάντικες τροφές, κάποια είδη φαρμάκων, εφαρμοστά ρούχα, κάπνισμα, κατανάλωση αλκοόλ, πολύ έντονη άσκηση ή απότομες αλλαγές στη στάση του σώματος (απότομο σκύψιμο ή ξάπλωμα) μπορεί να προκαλέσουν ατονία του Κατώτερου Οισοφαγικού Σφιγκτήρα, δημιουργώντας παλινδρόμηση των οξέων. Η διαφραγματοκήλη (κοινή ονομασία για την Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση) μπορεί να παρουσιάζεται σε πολλούς ασθενείς που υποφέρουν από Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση, αλλά είναι πιθανόν να μην προκαλεί το σύμπτωμα της καούρας.

Η χειρουργική επέμβαση είναι η μόνη λύση;
Αν πάσχετε από «καούρες», ο χειρουργός σας θα χρησιμοποιήσει ως ύστατη λύση τη Λαπαροσκοπική Αντι-Παλινδρομική Επέμβαση.
Το πρώτο βήμα στην προσπάθειά μας να καταπολεμήσουμε τις καούρες, είναι να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Η αλλαγή της διατροφής και η τακτική λήψη αντιόξινων φαρμάκων μπορεί να μειώσει τη συχνότητα και την ένταση των συμπτωμάτων. Η απώλεια βάρους, η μείωση του καπνίσματος και της κατανάλωσης του αλκοόλ και οι αλλαγές στον τρόπο διατροφής και ύπνου μπορούν, επίσης, να βοηθήσουν.
Σε δεύτερο στάδιο, εάν τα συμπτώματα δεν υποχωρούν, θα χρειαστεί να ακολουθήσουμε και φαρμακευτική αγωγή. Η λήψη αντιόξινων εξουδετερώνει τα οξέα του στομάχου και η συστηματική λήψη φαρμάκων μειώνει την ποσότητα των οξέων που παράγονται στο στομάχι.
Όταν έχουμε ακολουθήσει τα δύο προηγούμενα βήματα και δεν έχει λυθεί το πρόβλημα, τότε η μόνη λύση είναι η χειρουργική επέμβαση. Μέχρι πρόσφατα, η επέμβαση αυτή γινόταν με μεγάλη τομή στην κοιλιά και είχε σαν αποτέλεσμα αρκετό μετεγχειρητικό πόνο και περίοδο ανάρρωσης έξι ή και περισσοτέρων εβδομάδων.
Η τεχνική αυτή έχει αλλάξει και χρησιμοποιούνται πλέον λαπαροσκοπικές τεχνικές αποφεύγοντας έτσι μεγάλες τομές. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η μεγαλύτερη πλειοψηφία των ασθενών, οι οποίοι υποβάλλονται σε επέμβαση απαλλάσσονται τελείως ή έχουν πολύ σημαντική βελτίωση των συμπτωμάτων της Γατροοισοφαγικής Παλινδρόμησης.

Επίσης έχουν, μειωμένο μετεγχειρητικό πόνο, μικρότερη παραμονή στο νοσοκομείο και καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα:
• Η Λαπαροσκοπική Αντι-Παλινδρομική χειρουργική (κοινώς αναφερόμενη ως Λαπαροσκοπική Θολοπλαστική κατά Nissen) περιλαμβάνει ενδυνάμωση της «βαλβίδος» μεταξύ του οισοφάγου και του στομάχου τυλίγοντας το ανώτερο τμήμα του στομάχου με το κατώτατο τμήμα του οισοφάγου.
• Κατά τη λαπαροσκοπική επέμβαση, οι χειρουργοί χρησιμοποιούν μικρές τομές (1/2 ή 1 εκ.) προκειμένου να εισάγουν στην κοιλιά τους σωλήνες, μέσω των οποίων θα γίνει η επέμβαση. Το λαπαροσκόπιο, το οποίο είναι συνδεδεμένο με μία μικροσκοπική βιντεοκάμερα, εισέρχεται μέσω της μικρής τομής, επιτρέποντας στον χειρουργό να έχει μία μεγεθυμένη εικόνα των εσωτερικών οργάνων του ασθενούς στην οθόνη μίας τηλεόρασης.
• Με τη διοχέτευση αερίου (διοξειδίου του άνθρακος) μέσα στην κοιλιά επιτυγχάνεται η διάτασή της και η όλη επέμβαση γίνεται εσωτερικά.
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι της λαπαροσκοπικης αντι-παλινδρομικής χειρουργικής ;
Αν και η επέμβαση θεωρείται ασφαλής, επιπλοκές μπορεί να παρουσιαστούν όπως και σε κάθε επέμβαση. Αυτές είναι:
• Άσχημη αντίδραση στη γενική αναισθησία
• Αιμορραγία
• Τραυματισμός του οισοφάγου, της σπληνός ή του στομάχου
Επιπλοκές που μπορεί να προκύψουν μετά την επέμβαση:
• Μόλυνση του τραύματος, της κοιλιάς ή του αίματος.
• Επίσης, μπορεί να εμφανιστούν άλλες λιγότερο συνηθισμένες επιπλοκές.

Τι συμβαίνει αν η επέμβαση δεν μπορεί να γίνει με τη λαπαροσκοπική μέθοδο;
Σε ένα μικρό αριθμό ασθενών η λαπαροσκοπική μέθοδος δεν μπορεί να εφαρμοσθεί λόγω αδυναμίας να υπάρξει μία σωστή εικόνα ή να γίνουν οι χειρισμοί των οργάνων με αποτελεσματικό τρόπο. Αν ο χειρουργός θεωρήσει ότι είναι ασφαλέστερο να μετατραπεί η λαπαροσκοπική επέμβαση σε «ανοικτή», αυτό δεν είναι επιπλοκή. Έγκειται στην κρίση του. Παράγοντες, οι οποίοι μπορεί να αυξήσουν την πιθανότητα μετατροπής μίας λαπαροσκοπικής επέμβασης σε «ανοικτή» μπορεί να είναι παχυσαρκία, ιστορικό προηγούμενης επέμβασης στην κοιλιά, η οποία έχει προκαλέσει βαθειά βλάβη στον ιστό, ή προβλήματα αιμορραγίας κατά την διάρκεια του χειρουργείου.

Ποιες είναι οι παρενέργειες από την «ανοιχτή» επέμβαση;
Μακροχρόνιες παρενέργειες είναι γενικώς ασυνήθιστες.
• Ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν πρόσκαιρη δυσκολία στην κατάποση αμέσως μετά την επέμβαση. Αυτό συνήθως εξαλείφεται σε ένα με τρεις μήνες μετά το χειρουργείο. Κάποιες φορές, πιθανόν, να χρειάζεται να γίνει διάταση του οισοφάγου σε αυτούς τους ασθενείς με μία απλή διαδικασία (ενδοσκοπική διαστολή) ή πολύ σπάνια να χρειαστεί να ξαναχειρουργηθούν.
• Κάποιοι ασθενείς παραπονούνται για φούσκωμα στο στομάχι.
• Σπανίως δε ασθενείς αναφέρουν ότι δεν υπήρξε καμία βελτίωση των συμπτωμάτων τους.

Γενικές Οδηγίες μετά από λαπαροσκοπική επέμβαση γαστρο-οισοφαγικής παλινδρόμησης
• Μην σηκώνετε μεγάλα βάρη ή κάνετε εργώδη γυμναστική ή οικιακές δουλειές.
• Κάνετε μπάνιο 3-4 ημέρες μετά την επέμβαση και ακολουθήσετε τις οδηγίες του ιατρού που αφορούν την περιποίηση των τραυμάτων σας.
• Επιστροφή στην εργασία σας και οδήγηση συνήθως είναι εφικτά στο τέλος της εβδομάδος μετά την επέμβαση.
• Ήπιο μετεγχειρητικό οίδημα στην περιοχή του οισοφάγου μπορεί να σας παρουσιάσει κάποιο σφίξιμο και δυσκολία στην κατάποση. Αυτό είναι προσωρινό, υποχωρεί σταδιακά σε διάστημα 6 με 8 εβδομάδων.

Διατροφή:
• Σιτίζεστε αργά και προσέξατε πολύ στο τι τρώτε.
• Φαγητά που είναι εύκολα στην κατάποση και πέψη όπως κρέμες, ζελέ, γιαούρτι, μπανάνες, σούπες, κλπ.
• Τρώτε συχνά και μικρά γεύματα.
• Αποφύγετε αεριώδη ποτά.
• Μασάτε το φαγητό σας πολύ καλά και μην καταβροχθίζετε ή ρουφάτε (κατάποση αέρα).

Παρακολούθηση: Κατά την πρώτη εβδομάδα με ένα μήνα μετά την επέμβαση, θα επαναξετασθείτε από εμάς για εξέταση ή αφαίρεση ραμμάτων εφ’ όσον έχετε. Παράλληλα θα καθορισθεί και η δίαιτά σας πλέον, μετά την πλήρη ανάρρωση.

Επικοινωνήστε με τον γιατρό όταν παρουσιάσετε:
• Επίμονο πυρετό ή ρίγη.
• Αιμορραγία.
• Αυξημένο πόνο ή πρήξιμο στην κοιλιά.
• Επίμονη ναυτία ή εμέτους.
• Επίμονο βήχα ή δυσκολία στην αναπνοή.
• Δυσκολία στην κατάποση που δεν υποχωρεί μέσα σε λίγες εβδομάδες.