ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΟ

Παντελής Στάθης, Δ/ντης Νευρολογικής Κλινικής, Κέντρο Νόσου Πάρκινσον και λοιπών Κινητικών Διαταραχών, Mediterraneo Hospital

H νόσος του Πάρκινσον (ΝΠ) είναι μία χρόνια ετερογενής, εκφυλιστική διαταραχή με βασικό παθοφυσιολογικό χαρακτηριστικό την συνεχή έκπτωση του ντοπαμινεργικού συστήματος (ντοπαμίνη) στον μεσεγκέφαλο. Είναι η συχνότερη εκφυλιστική διαταραχή μετά την Alzheimer και η συχνότητά της αυξάνεται με την ηλικία. Στην κλινική της εικόνα δεσπόζουν τα θεμελιώδη κινητικά συμπτώματα (βραδυκινησία, δυσκαμψία, τρόμος). Η διαταραχή του βαδίσματος και η αστάθεια είναι επίσης χαρακτηριστικά της ΝΠ. Επιπλέον η ΝΠ εμφανίζει και τα μη-κινητικά συμπτώματα (διαταραχή όσφρησης, νοητική έκπτωση, απάθεια, ψύχωση ψευδαισθήσεις, άγχος, κατάθλιψη, πόνοι, διαταραχές του Αυτόνομου Νευρικού Συστήματος-δυσκοιλιότητα, συχνοουρία, ορθοστατική υπόταση, σεξουαλικές διαταραχές, υπεριδρωσία κλπ.-, διαταραχές ύπνου, διαταραχές του μεταβολισμού κ.α.)

Η λεβοντόπα (θεραπεία υποκατάστασης ντοπαμίνης), σε δισκία και σε 3 δόσεις/ημέρα, είναι το αποτελεσματικότερο φάρμακο για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της νόσου. Δυστυχώς, κατά την πορεία της ΝΠ, εμφανίζονται με αυξανόμενη bένταση επιπλοκές οι οποίες επηρεάζουν την αποτελεσματικότητα της λεβοντόπα. Οι επιπλοκές αυτές καθώς και η συνεχής επιδείνωση πολλών μη-κινητικών συμπτωμάτων επιβαρύνουν σημαντικά τον ασθενή και το περιβάλλον του με αποτέλεσμα την σοβαρή υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Η αντιμετώπιση της ΝΠ στο στάδιο των επιπλοκών γίνεται εν μέρει με άλλα αντι παρκινσονικά φάρμακα και κυρίως με τις ονομαζόμενες παρεμβατικές ή επεμβατικές θεραπείες. Τέτοιες είναι:

• Η διέγερση των εν τω βάθει πυρήνων του εγκεφάλου (Deep Brain Stimulation) μετά νευροχειρουργική επέμβαση,
• Η χορήγηση με αντλία συνεχούς έγχυσης στη νήστιδα, λεβοντόπα/καρβιντόπα υπό μορφή γέλης, μετά από γαστρονηστιδοστομία
• Η συνεχής, με την βοήθεια αντλίας υποδόρια χορήγηση απομορφίνης.

Με τον όρο αποκατάσταση ορίζεται (WHO) «ένα σύνολο παρεμβάσεων σχεδιασμένων έτσι ώστε να επιτευχθεί η βέλτιστη λειτουργικότητα και η ελάττωση της αναπηρίας σε άτομα με προβλήματα υγείας σε αλληλεπίδραση με το περιβάλλον τους». Ανάλογα με το στάδιο της ΝΠ η αποκατάσταση (με την έννοια της φυσικής/μη-φαρμακολογικής εξατομικευμένης παρέμβασης) μπορεί να λάβει προληπτικό, επανορθωτικό, υποστηρικτικό ή και παρηγορητικό ρόλο. Προς τούτο θα πρέπει να ακολουθηθεί μία κυκλική διαδικασία: εκτίμησης, ταυτοποίησης του προβλήματος, υιοθέτησης στόχων, παρεμβάσεων και επανεκτίμησης. Η αντιμετώπιση της ΝΠ παρέχεται, εκτός από τον θεράποντα Νευρολόγο, από Ιατρό Φυσικής Αποκατάστασης, Παθολόγο, Νευροψυχολόγο, Φυσιοθεραπευτή, Εργοθεραπευτή, Λογοθεραπευτή, εξειδικευμένο Νοσηλευτή, Ψυχολόγο, Διατροφολόγο, Κοινωνικό Λειτουργό κλπ.

Το όλο εγχείρημα εξαρτάται συνεπώς από τον συντονισμό και την συνεργασία των μελών της θεραπευτικής ομάδας. Οι τομείς που πρέπει να επικεντρωθεί η αντιμετώπιση είναι:

• Κινητικότητα
• Καθημερινές Δραστηριότητες
• Συμπτώματα
• Χώρος Διαβίωσης-Περιβάλλον
• Νόηση-Επικοινωνία-Λόγος
• Σίτιση & Διατροφή
• Πόροι και Μέσα
• Διαπροσωπικές Σχέσεις
• Πρόγνωση-Προσδόκιμο
• Απόψεις ασθενή και φροντιστή για την θεραπεία

Για παράδειγμα στις μεθόδους φυσικής αγωγής για βελτίωση της κινητικότητας περιλαμβάνονται:

• Άσκηση a. Φυσικοθεραπεία & Ατομική άσκηση b. Διάδρομος Βάδισης c. Χορός και Tai Chi, Pilates, Alexander κλπ d. Αντιμετώπιση πόνου και αναπνευστικών προβλημάτων.
• Εξάσκηση a. Βελτιστοποίηση της κινητικής μάθησης b. Εκπαίδευση στην εκτέλεση δύο παραλλήλων έργων (dual task) c. Παρατήρηση της Δράσης (Action Observation) και Νοητική απεικόνιση (Mental Imagery)
• Εκπαίδευση σε Στρατηγικές διευκόλυνσης της Κίνησης a. Στρατηγικές με ερεθίσματα παρακίνησης (Cues) και συγκέντρωσης/ προσοχής b. Στρατηγικές για σύνθετες κινητικές ακολουθίες.

Λόγω των σύνθετων αναγκών της ΝΠ, κρίνεται ότι στα πλαίσια της ολοκληρωμένης φροντίδας, εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό μπορεί να βοηθήσει στην επίτευξη των εξατομικευμένων θεραπευτικών στόχων, με τον συντονισμό των θεραπευτικών παρεμβάσεων. Επίσης, δεδομένων των τεχνολογικών εξελίξεων όπως τα wearable devices/sensors, η εξ αποστάσεως προσέγγιση έχει
μεγάλες δυνατότητες να αυξήσει την προσβασιμότητα και την αποτελεσματικότητα της περίθαλψης και να μειώσει το κόστος της υγειονομικής δαπάνης.
Από την πλευρά τους οι ασθενείς αναφέρουν ότι αναζητούν καλύτερη πληροφόρηση για την διαχείριση της κατάστασής τους, επαρκή διεπιστημονική συνεργασία μεταξύ διαφορετικών επαγγελματιών υγείας, άφθονο χρόνο για να συζητηθούν πιθανά μελλοντικά σενάρια και έναν επαγγελματία υγείας να τους καθοδηγεί και να τους υποστηρίζει.

Για την αντιμετώπιση αυτών των αναγκών, έχουν δημιουργηθεί αρκετά μοντέλα ολοκληρωμένης φροντίδας όπως το Rainbow Model of Care και το Care Coordination for Health Promotion and Activities in Parkinson’s Disease (CHAPS) τα οποίο διαθέτουν και τα απαραίτητα εργαλεία αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας των παρεμβάσεων και από τις δύο πλευρές παρόχου/επαγγελματία και ασθενή/πελάτη.

Τέλος η διασύνδεση και ο συντονισμός των ήδη υπαρχόντων δυνατοτήτων ενός συστήματος παροχής υπηρεσιών υγείας θα μπορούσε να αποτελεί μία προσιτή λύση προς την κατεύθυνση της παροχής ολοκληρωμένης φροντίδας. Ένα τέτοιο πιλοτικό ρεαλιστικό μοντέλο (βασισμένο σε πραγματικές συνθήκες), το Integrated Parkinson’s Disease Care Network (IPCN) και το οποίο στοχεύει στον συνδυασμό παροχής εστιασμένης φροντίδας, δομημένο γύρω από άξονες όπως η υποστήριξη δεξιοτήτων και αυτοδιαχείρισης, ο σχεδιασμός συστήματος παροχής εξατομικευμένων οδηγιών και φροντίδας, καθώς και η υποστήριξη λήψης αποφάσεων, δοκιμάστηκε πρόσφατα από μία Καναδική ομάδα με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Από το Βιβλίο «Μη-φαρμακολογικές Θεραπείες για τους Ασθενείς με Νόσο του Πάρκινσον» Στάθης Π, Κονιτσιώτης Σ, Παρισιάνος 2022

Πηγή: ΝΕΑ ΥΓΕΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 119, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ, ΜΑΡΤΙΟΣ 2023

Παντελής Στάθης – Νευρολόγος MD, PhD
Διευθυντής Νευρολογικής Κλινικής Mediterraneo Hospital, Κέντρο Πάρκινσον και Κινητικών Διαταραχών

Η νόσος του Πάρκινσον μπορεί να μας αφορά όλους, αφού “αγγίζει” περίπου το 1% του πληθυσμού άνω των 60 ετών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τα συμπτώματα ξεκινούν νωρίτερα. Πόσο ρόλο παίζουν οι καθημερινές συνήθειες ενός ανθρώπου, η διατροφή και η συμπεριφορά του, στην πρόληψη και καθυστέρηση της εξέλιξης της νόσου;

Πολύ σημαντικό και τούτο γιατί όλα αυτά που αναφέρατε συνιστούν αυτό που ονομάζουμε «στάση» απέναντι στην πάθηση! Ο ασθενής και το περιβάλλον του θα πρέπει να αντιμετωπίζει με ενεργητικό/δυναμικό τρόπο την νόσο! Δεν είναι δυνατόν να λειτουργεί παθητικά, με αδράνεια, αναβλητικότητα και μοιρολατρεία!

Σχετικά με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε σαν ασθενείς την νόσο είναι πολύ σπουδαίο να αντιληφθούμε τη σημασία αυτού που ονομάζουμε  «ποιότητα ζωής» ώστε να δικαιωματικά να ζητήσουμε καλύτερη. Πόσο και πως η Πάρκινσον έχει επηρεάσει την ποιότητα ζωής μας; Πόσο καλά εκπληρώνουμε τις καθημερινές μας δραστηριότητες και με επιτυχία λειτουργούμε στις  διαπροσωπικές μας σχέσεις; Αυτά αποτελούν σοβαρά ζητήματα τα οποία διαμορφώνουν την ποιότητα ζωής μας. Ένα παράδειγμα. Όταν έχουμε δυσκολία άρθρωσης του λόγου και η φωνή γίνεται χαμηλή και μονότονη, δεν πρέπει να συμβιβαζόμαστε με αυτό γιατί υποβαθμίζει την δυνατότητα επικοινωνίας μας και τελικά την ποιότητα ζωής μας.

Οι μελέτες που σας ανάφερα πριν έχουν επιπλέον αναδείξει ότι οι ασθενείς με την νόσο του Πάρκινσον δεν λαμβάνουν σωστά τα φάρμακά τους, δεν συμπληρώνουν σωστά τα ημερολόγια με τα συμπτώματά τους, δεν ακολουθούν τις διατροφικές συμβουλές του γιατρού τους, δεν ασκούνται, δεν επισκέπτονται τακτικά τον γιατρό τους και τέλος και εξίσου σημαντικό δεν συμμετέχουν σε ομάδες, συλλόγους, κλινικές μελέτες. Δεν αντιμετωπίζουν δηλαδή τη πάθηση με ενωμένες τις δυνάμεις τους σε συλλογικό επίπεδο.

Αυτό έχει πολλές δυσοίωνες επιπτώσεις. Η νόσος του Πάρκινσον είναι μία σοβαρή νόσος που εξελίσσεται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η κοινωνικές της επιπτώσεις είναι σημαντικές και επώδυνες. Ο κόσμος για τον ασθενή και το οικογενειακό του περιβάλλον αλλάζει. Οι καθημερινές δραστηριότητες περιορίζονται και οι διαπροσωπικές σχέσεις δοκιμάζονται. Ο ασθενής και η οικογένεια χρειάζονται πληροφόρηση, οδηγίες και υποστήριξη σε πολλά επίπεδα. Σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες έχουν συσταθεί από ασθενείς και συγγενείς τους, ή άλλους ενδιαφερόμενους, σε εθνικό επίπεδο και σε εθελοντική βάση, διάφοροι οργανισμοί που πληροφορούν τα πάντα για την νόσο με φυλλάδια, βιντεοταινίες, δημοσιεύσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στο internet. Διοργανώνουν επιστημονικά συμπόσια με την συμμετοχή και ασθενών ή συγγενών τους και θεσπίζουν υποτροφίες για ερευνητές. Συμβάλλουν επίσης στην δημιουργία σε επίπεδο κοινότητας “ομάδων υποστήριξης” με εκπαιδευμένο προσωπικό που αποτελείται από νοσοκόμους, φυσιοθεραπευτές, ψυχολόγους, εργασιοθεραπευτές, λογοθεραπευτές κλπ., πάντα με σκοπό την βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς και της οικογένειας. Στην Αμερική οι οργανισμοί αυτοί, όπως η American Parkinson’s Disease Association-APDA,  ή το ίδρυμα Michael Fox, έχουν χιλιάδες μέλη και πολλές πηγές χρηματοδότησης και η ανάπτυξή τους είναι τεράστια με αποτέλεσμα να έχουν μεγάλη δύναμη. Υπάρχει και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης τέτοιος οργανισμός (Parkinson’s Europe) καθώς και εθνικοί οργανισμοί στα επιμέρους ανεπτυγμένα κράτη της Ευρώπης (Αγγλία, Γαλλία, Σκανδιναβικές χώρες, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο, Ελβετία, μερικές πρώην Ανατολικές χώρες κλπ) που βοηθούν να αναπτυχθούν “γέφυρες” μεταξύ της κεντρικής διοίκησης από την μία και των ιατρικών και κοινωνικών υπηρεσιών από την άλλη και συνεχώς “πιέζουν” για καλύτερες συνθήκες ολοκληρωμένης αντιμετώπισης του προβλήματος.

Τέλος, και επίσης σημαντικό, δε γίνεται να απέχουμε από κλινικές μελέτες που μας προτείνουν οι επιστήμονες του κέντρου αναφοράς μας για την Πάρκινσον, γιατί θεωρούμε τον εαυτό μας «πειραματόζωο» και από την άλλη να ζητάμε καινούργια και αποτελεσματικά φάρμακα!

Ερευνάται τα τελευταία χρόνια, όλο και εντονότερα, η σχέση της εξέλιξης της νόσου του Πάρκινσον με την άσκηση. Πώς  συνδέονται μεταξύ τους. Θα μπορούσε η άσκηση να αποδειχτεί ως η καλύτερη, η πιο ανέξοδη θεραπεία για το Πάρκινσον, αλλά πιθανώς, και για άλλες νευρολογικές νόσους;

Πράγματι η άσκηση είναι ένας σοβαρός παράγοντας που μπορεί να καθυστερήσει την εξέλιξη της νόσου του Πάρκινσον και να βελτιώσει θεαματικά την ζωή του Παρκινσονικού! Οι ασκήσεις βελτιώνουν την φυσική κατάσταση και την ισορροπία και άρα ελαττώνουν την πιθανότητα πτώσεων, βοηθούν στην πρόληψη της οστεοπώρωσης , προλαβαίνουν τις εκφυλιστικές αρθροπάθειες και τους πόνους που τις συνοδεύουν,  βοηθούν στην καλύτερη λειτουργία της καρδιάς και των αγγείων, βοηθούν στην καλύτερη λειτουργία του μεταβολισμού, και βελτιώνουν την λειτουργία του πεπτικού με επακόλουθο την καλύτερη απορρόφηση των φαρμάκων, την αύξηση της απόδοσης του ασθενούς και την καλύτερη ποιότητα ζωής του. Τέλος φαίνεται ότι βοηθά στην παραγωγή στον εγκέφαλο ευεργετικών παραγόντων και ουσιών που αντιστέκονται στην νόσο. Για τους λόγους αυτούς η άσκηση είναι  πράγματι μία ανέξοδη θεραπεία η οποία μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη χωρίς την ανάγκη ειδικών μέσων.

Σήμερα θα έλεγε κανείς ότι έχουμε περισσότερη ενημέρωση από ποτέ, ειδικά για θέματα υγείας. Είναι ενημερωμένοι οι παρσονικοί ασθενείς; Και γιατί είναι σημαντικός ο ρόλος τους στη θεραπεία τους;

Διεθνείς μελέτες σε πληθυσμούς παρκινσονικών ασθενών έχουν αναδείξει ότι οι αυτοί δεν γνωρίζουν ουσιαστικές και χρήσιμες πληροφορίες για την πάθησή όπως για παράδειγμα τα ονομαζόμενα μη-κινητικά συμπτώματα της νόσου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την μη αποτελεσματική επικοινωνία με το γιατρό τους και άρα την υποβάθμιση της βοήθειας που αυτοί μπορούν πάρουν. Να το εξηγήσω. Μη-κινητικό σύμπτωμα της νόσου του Πάρκινσον είναι οι μυοσκελετικοί πόνοι. Αν ο ασθενής αυτό το αγνοεί, δεν το αναφέρει στον νευρολόγο του, γιατί θεωρεί ότι το σύμπτωμα αυτό αφορά τον ορθοπεδικό! Άλλα μη-κινητικά συμπτώματα της νόσου είναι το άγχος, η κατάθλιψη, η σεξουαλική δυσλειτουργία, η δυσκοιλιότητα κλπ. Ένα λοιπόν μεγάλο ζήτημα είναι η υπεύθυνη ενημέρωση!

Μπορούμε κλείνοντας να δώσουμε ένα αισιόδοξο μήνυμα σε ανθρώπους με Πάρκινσον; Τι μπορούμε να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον στο κομμάτι των θεραπευτικών επιλογών και τι έχουμε μάθει από το παρελθόν;

Εκτός από τις πολυπόθητες νέες θεραπείες, οι οποίες συνεχώς προκύπτουν, γιατί η έρευνα δεν σταματά, έχουν επιτευχθεί σήμερα σημαντικές κατακτήσεις που αφορούν και άλλους τομείς της νόσου του Πάρκινσον και είναι εξ ίσου σημαντικές γιατί και αυτές συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της νόσου. Για παράδειγμα σήμερα μπορούμε να θέσουμε με περισσότερο ασφάλεια την διάγνωση της νόσου και να την ξεχωρίσουμε από άλλες παρόμοιες. Έχουμε την δυνατότητα να αναγνωρίσουμε τις διάφορες μορφές της νόσου και τον ξεχωριστό τρόπο με τον οποίον πλήττουν η κάθε μία από αυτές τις μορφές, κάθε ασθενή. Έτσι είμαστε σε θέση να επιλέξουμε θεραπεία στα μέτρα του κάθε ασθενούς βελτιώνοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής του. Σήμερα, μάθαμε όλοι να δείχνουμε μεγάλη ευαισθησία σε θέματα ποιότητας  ζωής.

Έχουμε επίσης καταφέρει να βρούμε νέες φαρμακοτεχνικές μορφές αλλά και θεραπευτικές ιδιότητες παλαιών φαρμάκων. Για παράδειγμα ένα παλαιό φάρμακο κατά των ιώσεων την αμανταδίνη, το χρησιμοποιούμε σήμερα για τον έλεγχο των υπερκινησιών τις οποίες προκαλεί η λεβοντόπα. Έχουμε επίσης βελτιώσει και τεχνολογικά αναπτύξει τις υπάρχουσες επεμβατικές θεραπείες όπως η εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση (Deep Brain Stimulation). Είμαστε επίσης σε θέση να επιλέξουμε τους καταλληλότερους ασθενείς για να υποβληθούν σε αυτές λαμβάνοντας για παράδειγμα υπόψη το γενετικό τους υπόστρωμα και τον υπότυπο της νόσου του Πάρκινσον από την οποία ο ασθενής πάσχει. Μπορούμε να χορηγήσουμε αντιπαρκινσονικά φάρμακα με αντλία συνεχούς ροής για να επιτύχουμε έλεγχο των διακυμάνσεων της νόσου! Γνωρίζουμε για το σημαντικό ρόλο του πεπτικού και την διατροφή και έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε φαινόμενα κακής απορρόφησης ή αναποτελεσματικής δράσης των αντιπαρκινσονικών φαρμάκων που χορηγούνται από το στόμα.

Υπάρχει λοιπόν για τον καθένα ελπίδα!

Παρακολουθήστε τη συνέντευξη του κ. Παντελή Στάθη

Στο Mediterraneo Hospital πραγματοποιήθηκε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αντιμετώπιση Οξέος Αγγειακού Εγκεφαλικού Επεισοδίου με την εφαρμογή της καινοτόμου ηλεκτρονικής πλατφόρμας αντιμετώπισης αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων, βασισμένη σε αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης, Viz.ai.

Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια (ΑΕΕ) προκαλούν βλάβη του εγκεφάλου, η οποία οφείλεται σε διακοπή της παροχής αίματος σε μια ανατομική περιοχή του εγκεφάλου (ισχαιμικό ΑΕΕ) ή σε αιμορραγία από ρήξη ενός αγγείου (αιμορραγικό ΑΕΕ). Τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια (ΑΕΕ) αποτελούν την πρώτη αιτία αναπηρίας παγκοσμίως, τη δεύτερη σε συχνότητα αιτία θανάτου σε άτομα ηλικίας άνω των 59 ετών, καθώς και κύρια αιτία ανοϊκής συνδρομής.

1 στους 6, ανθρώπους, θα υποστεί αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Η καινοτόμος πλατφόρμα διαχείρισης και αντιμετώπισης αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων Viz. ai, βασισμένη σε αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης, εφαρμόζεται ήδη σε 600 νοσοκομεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. 

Το Viz.ai αναγνωρίζει, παραμετροποιεί και συμβάλλει καταλυτικά στο να προληφθούν και αντιμετωπιστούν αγγειακές  βλάβες του εγκεφάλου, αναλύοντας κλινικά δεδομένα σε χρόνο 0,49 +/- 0,08  min και δίδοντας κλίμακες νευρολογικής αξιολόγησης NIHSS ( National Institutes of Health Stroke Scale ) και  ASPECTS (Alberta Stroke Program Early CT Score), τρισδιάστατη χαρτογράφηση των αγγείων του εγκεφάλου (3D vessel mapping), NCCT, CTA, CTP απεικόνιση με 96% ευαισθησία και 94% ακρίβεια, πιστοποιημένο από τη μεγαλύτερη πολυκεντρική μελέτη αξιολόγησης ασθενών με εγκεφαλικό, σε 2544 συνεχόμενους ασθενείς σε 139 νοσοκομεία των Ηνωμένων  Πολιτειών, με αποτέλεσμα τον πιο γρήγορο, αξιόπιστο και αποτελεσματικό συντονισμό και ενεργοποίηση των εμπλεκόμενων ομάδων αντιμετώπισης του Οξέος Αγγειακού Εγκεφαλικού Επεισοδίου.

Το περιστατικό που αντιμετωπίστηκε στο Mediterraneo Hospital με την πλατφόρμα Viz. ai

Πρόκειται για έναν άνδρα 63 ετών, ο οποίος μεταφέρθηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείου Mediterraneo, με κλινική εικόνα Αγγειακού Εγκεφαλικού Επεισοδίου εν εξελίξει και νευρολογική σημειολογία βαριάς αριστερής ημιπάρεσης και δυσαρθρίας. Το περιστατικό αντιμετωπίστηκε άμεσα και με απόλυτη επιτυχία από την εξειδικευμένη Ομάδα Οξέων Εγκεφαλικών του Νοσοκομείου Mediterraneo. Ο απεικονιστικός έλεγχος ανέδειξε θρομβοεμβολική απόφραξη κλάδου της δεξιάς μέσης εγκεφαλικής αρτηρίας και συνυπάρχουσα κρίσιμη στένωση της δεξιάς έσω καρωτίδος αρτηρίας (Tandem occlusion).

Αρχικά, πραγματοποιήθηκε ενδοφλέβια θρομβόλυση από την εξειδικευμένη ομάδα Νευρολόγων και στη συνέχεια, ο ασθενής μεταφέρθηκε  στο Τμήμα Επεμβατικής Νευροακτινολογίας, στην αίθουσα του Ψηφιακού Αγγειογράφου, όπου και υποβλήθηκε αρχικά σε ενδαγγειακή αναρρόφηση θρόμβων από την έσω καρωτίδα και αγγειοπλαστική αυτής, με τη μέθοδο της τοποθέτησης μεταλλικής ενδοπρόσθεσης (stent) για την αποκατάσταση της στενώσεως της δεξιάς έσω καρωτίδος αρτηρίας και στη συνέχεια σε ενδαγγειακή μηχανική αναρρόφηση και ταυτόχρονη μηχανική θρομβεκτομή και απόσυρση θρόμβων από τη δεξιά μέση εγκεφαλική αρτηρία, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Το αποτέλεσμα της επέμβασης ήταν άμεσο, με απόλυτη επιτυχία και με πλήρη και άμεση αποκατάσταση της κλινικής και νευρολογικής εικόνας του ασθενούς! Η επιτυχής επέμβαση, πραγματοποιήθηκε από τον Διευθυντή του Τμήματος Επεμβατικής Νευροακτινολογίας,  Δρ. Νικόλαο Γ. Τσαμόπουλο, μαζί με τον  Δρ. Ιωάννη Γ. Καντουνάκη και την Ομάδα τους.

To Mediterraneo Hospital διαθέτει μία από τις πλέον σύγχρονες και μία από τις πρώτες στην Ελλάδα, Μονάδες Αντιμετώπισης Αγγειακών Εγκεφαλικών Επεισοδίων, με εξειδικευμένο ιατρικό, επιστημονικό δυναμικό και ιατρικό εξοπλισμό, έχοντας νοσηλεύσει και αντιμετωπίσει εκατοντάδες περιστατικά από το χρόνο ενεργοποίησής του.

H Μονάδα δέχεται ασθενείς 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες το χρόνο. Απαρτίζεται, μεταξύ άλλων, από εξειδικευμένους νοσηλευτές, νευρολόγους και επεμβατικό νευροακτινολόγο, παρέχοντας άρτιες υπηρεσίες υγείας, εφαρμόζοντας διεθνή ιατρικά πρωτόκολλα, με θεραπείες οι οποίες μπορούν να αποτρέψουν την αναπηρία μετά από εγκεφαλικό. 

Από το 2017, η Μονάδα Εγκεφαλικών Επεισοδίων του Νοσοκομείου Mediterraneo, συμμετέχει, με Συντονιστή & Κύριο Ερευνητή τον Διευθυντή του Τμήματος Επεμβατικής Νευροακτινολογίας,  Δρ. Νικόλαο Γ. Τσαμόπουλο, στην Παγκόσμια Βάση Δεδομένων για τα Αγγειακά Εγκεφαλικά Επεισόδια  «SITS» (Safe Implementation of Treatments in Stroke), με έδρα, το «Karolinska Institute» στη Στοκχόλμη της Σουηδίας.